Od 1993 roku brał udział w operacji pokojowej Sił Ochronnych ONZ (UNPROFOR) w byłej Jugosławii, jako zastępca dowódcy Polskiego Kontyngentu Wojskowego, a od 1994 jako jego dowódca. Po zakończeniu służby za granicą RP, w 1995 przeniesiono go ponownie do dowództwa 2 Dywizji Zmechanizowanej na stanowisko szefa szkolenia – zastępcy dowódcy.
W latach 1998–2000 dowodził 11 Dywizją Kawalerii Pancernej im. Króla Jan III Sobieskiego, po czym był zastępcą dowódcy Wielonarodowego Korpusu Północno-Wschodniego w Szczecinie. W maju 2001 został szefem Zarządu Operacji Lądowych G3 w Dowództwie Wojsk Lądowych w Warszawie, a w kwietniu 2002 wyjechał do Kwatery Głównej Sojuszniczych Sił Zbrojnych NATO w Europie (SHAPE) w Mons (Belgia), gdzie pełnił funkcje szefa Pionu Szkolenia, Kształcenia i Ćwiczeń (w latach 2002–2003) oraz szefa Zarządu Szkolenia i Ćwiczeń J-7 (w latach 2003–2004). W kwietniu 2004 został wyznaczony na zastępcę dowódcy 3 Międzynarodowego Tureckiego Korpusu Szybkiego Reagowania NATO (NRDC-T) w Stambule (Turcja).
15 grudnia 2006 został dowódcą Wielonarodowego Korpusu Północno-Wschodniego, którym dowodził do grudnia 2009.