Początkowo osiedle zakonne – z przeznaczeniem na wydawnictwo, które sprowadzono z Grodna – zajmowało niewielki obszar. Stanęły na nim drewniane zabudowania dla pierwszych 20 zakonników (kaplica, hala maszyn, sypialnia braci). W następnych latach, wraz z rozwojem dzieła rosła też jego powierzchnia (książę Drucki-Lubecki, widząc rozwój Niepokalanowa, ofiarował kolejne działki na postawienie nowych budynków). 7 grudnia 1927 r., w przeddzień uroczystości Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny klasztor poświęcił prowincjał o. Korneli Czupryk. Pierwotnie o. Maksymilian planował nadać osiedlu nazwę „Zagroda Niepokalanej”, jednak o. Korneli przekonał go do nazwy Niepokalanów.
Przed wybuchem II wojny światowej w klasztorze przebywało łącznie 772 mieszkańców (zakonników i seminarzystów), natomiast sam Niepokalanów stanowił duży ośrodek wydawniczy czasopism religijnych w Polsce. Drukarski park maszynowy liczył w tym czasie m.in. 3 maszyny rotacyjne oraz kilka linotypów i maszyn płaskich. Wydawnictwo zużywało rocznie ok. 1600 ton papieru na prawie 60 mln egzemplarzy drukowanych tu czasopism. W grudniu 1938 r. wydrukowano Rycerza Niepokalanej w nakładzie miliona egzemplarzy, z czego 800 tys. wynosił miesięczny abonament, natomiast 200 tys. przeznaczono na akcję promocyjną pisma.