W tym sensie promieniowanie ciała czarnego jest uniwersalne: dla danej temperatury jest takie samo niezależnie od materiału, z którego zbudowano modelowe ciało.
mały|Model ciała doskonale czarnego: mały otwór w nagrzanej wnęce pochłania niemal całe wpadające promieniowanie, a promieniowanie wychodzące z otworu (promieniowanie wnękowe) ma widmo zależne tylko od temperatury mały|Praktyczna realizacja modelu ciała doskonale czarnego w laboratorium CARLO w Puszczykowie: komora z pirografitu z niewielkim otworem, służąca jako wzorzec widmowy natężenia napromienienia Typową realizacją przybliżającą taki układ jest wnęka o nieprzezroczystych ścianach utrzymywanych w stałej temperaturze i z małym otworem. Promień wpadający do otworu ulega wielu odbiciom od ścian i z bardzo dużym prawdopodobieństwem zostaje pochłonięty. Otwór zachowuje się więc jak niemal idealny pochłaniacz, a promieniowanie wychodzące z niego ma widmo bliskie promieniowaniu ciała doskonale czarnego. Z tego powodu używa się także określenia „promieniowanie wnękowe”.