Bretanię udało się dopiero ostatecznie podporządkować w wyniku dwóch kolejnych małżeństw dziedziczki Franciszka II, Anny Bretońskiej z Karolem VIII i Ludwikiem XII.

Lata 1465–1477 to narastający konflikt między Francją a Burgundią mający swoje korzenie jeszcze w latach wojny stuletniej i okresie wojny domowej między stronnictwami armaniaków i burgundczyków. Karol Śmiały, który po śmierci ojca, Filipa Dobrego, dążył do skonsolidowania dwóch części swojego władztwa (księstwa i hrabstwa Burgundii z prowincjami niderlandzkimi) poprzez opanowanie Lotaryngii i Alzacji stawał się dla Ludwika XI coraz większym zagrożeniem. Ludwikowi XI udało się w tajemnicy zmontować antyburgundzkie przymierze pomiędzy kantonami szwajcarskimi, miastami alzackimi skupionymi w L'Union Basse, księciem Lotaryngii oraz cesarzem Fryderykiem III. Zakup Alzacji od Habsburgów oraz podporządkowanie Lotaryngii rządzonej przez księcia René II zostały udaremnione.

Desant angielski w Calais W międzyczasie Francja musiała stawić czoła niebezpieczeństwu odnowienia wojny stuletniej. W 1475 roku w Calais wylądowały wojska króla Anglii, Edwarda IV z zamiarem odzyskania ziem zdobytych przez Henryka V.