Część mieszkańców pochodzenia rusińskiego na przestrzeni lat zmieniła swój ryt na łaciński, zdarzały się również sytuacje odwrotne. W 1799 roku Tokary zamieszkiwało 358 osób.
Do początków XIX wieku Tokary należały do otrockiej, zaś później do tarnawskiej parafii unickiej. Od 1845 roku wieś ponownie w parafii otrockiej. Przez cały okres swojego istnienia Tokary należały do parafii rzymskokatolickiej w Turobinie. Mieszkańcy wsi byli zwolnieni z płacenia dziesięciny i danin kościelnych.
Na przełomie lat 40. i 50. XIX wieku Tokary pogrążyły się w kryzysie. Jego głównymi przyczynami były: nieurodzaj lat 1845−1847 i nawracająca w latach 1847−1856 epidemia cholery. Spowodowało to spadek liczby ludności wsi. W wyniku epidemii wymarło lub zostało zdziesiątkowanych kilka mniejszych rodzin. Poza tym, w wyniku podwyżki ciężarów fiskalnych przez administrację Ordynacji, 5 rodzin unickich wpadło w spiralę zadłużenia i musiało sprzedać swoje gospodarstwa. Część z nich opuściła wieś, udając się do okolicznych miejscowości i folwarków. W miejsce tych rodzin napłynęło kilka kolejnych z Otrocza.