W 1304 biskup poznański Andrzej Zaremba oświadczył, że widział dokument Piotrka wojewody poznańskiego oraz jego syna Prędoty z Grodziska w sprawie nadania klasztorowi w Paradyżu-Gościchowie nie istniejącej obecnie wsi Zdbowiec oraz obydwu wsi Sułocin, a także dokument Prędoty w sprawie sprzedaży klasztorowi wsi Sworzyce za 60 grzywien. Prędota wraz z bratem Boguchwałem potwierdzili przed sądem zawartość tych dokumentów.
W 1403 roku drogą zamiany miejscowość przeszła w ręce Hinczki Tadera Szkapy z Ujazdu wraz z którą otrzymał też obie wsie Bolelice oraz obie wsie Sułocin. W 1425 jako właścicieli we wsi odnotowano Franciszka i Dziersława ze Sworzyc. W 1427 imiennie odnotowani zostali dwaj kmiecie sworzyccy Tomasz oraz Filip, którzy prowadzili spór sądowy z Niemierzą z Grodziska oraz z Franciszkiem z Sułocina. W 1463 odnotowani zostali także sołtysi sworzyccy Mikołaj oraz Jakub. W latach 1491–1504 właścicielem we wsi był Andrzej Tader Sułocki z Sułocina i Sworzyc. W 1491 zapisał on swojej żonie Elżbiecie po 200 grzywien posagu oraz wiana m.in. na połowach wsi Sułocin i Sworzyce. W 1504 Andrzej wraz z żoną Elżbietą sprzedali Marcinowi Lutomskiemu plebanowi oraz altaryście w Lwówku 5 grzywien czynszu na wsiach Sułocin, Sworzyce oraz połowie Jarogniewic za 62 grzywny.