Dalsza część depeszy szyfrowana była wybranym kluczem indywidualnym (kolejność wirników i pary liter na łącznicy kablowej brano z klucza dziennego). W początkowym okresie łamania szyfru Enigmy przez polskich matematyków z Biura Szyfrów kluczowe okazały się błąd ideologiczny jakim było dwukrotne szyfrowanie kluczy depesz i błędy oraz lenistwo szyfrantów, którzy bardzo często wybierali trywialne klucze indywidualne np. trzy takie same litery albo litery umieszczone obok siebie na klawiaturze. Wiedząc, że we wszystkich depeszach z danego dnia pierwszych sześć liter szyfrowanych było dla takiego samego klucza Polacy wykorzystali teorię cykli aby wymyślić metody na efektywne znajdowanie kluczy dziennych i indywidualnych depesz oraz odtworzyć okablowanie wojskowej wersji Enigmy.
15 września 1938 r. zmieniono procedurę szyfrowania obowiązującą w armii niemieckiej. Nie obowiązywało już ustalone z góry nastawienie początkowe wirników. Szyfrant samodzielnie wybierał dla każdej depeszy pozycje bębenków, które zamieszczał jako tekst jawny w nagłówku wiadomości. Następnie ustawiał bębenki na wybrane litery i szyfrował dwukrotnie indywidualny klucz depeszy. Właściwą treść wiadomości szyfrował zaszyfrowanym kluczem.