Do stworzonej na potrzeby konkursu Rady ds. flagi i herbu spłynęło około 450 prac. Prace trwały długo i początkowo wybrano pracę Walisza i Struskiego. Przedstawiała ona białą siedmioramienną menorę ze Świątyni Jerozolimskiej na niebieskim tle. Nad świecznikiem był poziomy pas bieli z siedmioma złotymi gwiazdami. Odwoływało się do pomysłu Theodora Herzla, który chciał umieścić gwiazdę Dawida na przyszłej fladze. Miały one również symbolizować siedem dni tygodnia. Projekt miał odwoływać się do „wspaniałej przeszłości” i „świetlanej przyszłości”. Ostatecznie nie zdecydowano się na tę propozycję. Kolejną, braną pod uwagę była propozycja Itamara Dawida i Jerachmi’ela Szechtera. Uzupełnili oni wizerunek menory otoczonej siedmioma gwiazdami Dawida napisem, który znajdował się pod świecznikiem, (szal al Israel, pol. pokój Izraelowi) stylizowanego po lewej na lulaw, a po prawej na szofar. W ich projekcie herb miał kształt elipsy, co miało nadać mu charakter królewskiej pieczęci. Z kolei menora miała wygląd tych z mozaik, które znajdowano w starożytnych synagogach. Projekt ten nawiązywał do rytuałów judaizmu, przeszłości oraz wytycznych Rady. Tym razem również nie zdecydowano się na tę propozycję. 12 listopada 1948 roku ogłoszono w prasie kolejny konkurs na herb. Tym razem zgłosiło 131 uczestników.