różnica wysokości osiąga 800 metrów. Najwyżej położonym punktem jest Borovnyák-tető, a najniżej położonym obszarem jest dolina rzeki Sajó (110–120 m), leżąca na Wielkiej Niziny Węgierskiej. Budują ją młode osady plejstoceńskie i holoceńskie (żwiry, piaski, gliny i mułowce). Od linii równinnego obszaru Avas-Tetemvár w kierunku krajobraz przechodzi w strefę wzgórz o wysokości 250-300 metrów, określany jako Niskie Góry Bukowe (Alacsony Bükk). W budowie geologicznej wyróżnić można trzeciorzędowe osady morskie – piasek, piaskowiec, margiel, glinę wraz z rozmieszczonymi pomiędzy nim pokładami węgla – oraz mioceńskie skały wulkaniczne, głównie tufy. Teren porozcinany jest potokami i innymi ciekami wodnymi. Od Diósgyőr mniej więcej do Lillafüred rozciąga się 400-600 metrowy stopień Środkowych Gór Bukowych (Középső Bükk), którego większa część zbudowana jest z triasowego wapienia, łupku, dolomitu oraz innych skały. Do charakterystycznych cech terenu należą formy krasowe. W Lillafüred rozpoczyna się najwyższy stopień okolic Miszkolca, wznoszące się na 600-900 metrów Wysokie Góry Bukowe (Magas Bükk), znane też jako płaskowyż Gór Bukowych (Bükk-fennsík). Budują je paleozoiczne i mezozoiczne osady morskie (wapień, łupek, dolomit) oraz skały erupcyjne (np. doleryt i porfir).