za pomocą zmysłu wzroku (zawężając spostrzeganie do jednego zmysłu) nie widzi jakiejś „chaotycznej papki” wynikającej ze stymulacji oczu falami elektromagnetycznymi o zakresie światła widzialnego (zob. widzenie barwne), który człowiek może zarejestrować (zob. receptory, percepcja). Zamiast tego potrafi wydobyć z takiej stymulacji informacje dotyczące tego co spostrzega, dzięki czemu „widzi” różne obiekty w polu widzenia, potrafi je odróżnić od siebie, „spostrzega”, że znajdują się w różnej odległości od siebie i od niego samego itd. Oczywiście, można to opisać jako stymulację narządów zmysłu wywołującą aktywność komórek nerwowych, które przekazują impulsy do kolejnych komórek, modyfikując przy tym funkcjonowanie swoich synaps i funkcjonowanie sąsiednich komórek. Ale można to opisać również za pomocą odwołania się do abstrakcyjnej sfery poznania i „tworzenia informacji”, czy „wiedzy” o otoczeniu. Idąc dalej, można stwierdzić, że takie informacje uzyskane ze stymulacji sensorycznej najwyraźniej są przechowywane w jakiś sposób (zob. pamięć), skoro człowiek potrafi rozpoznawać obiekty, z jakimi już wcześniej miał okazję się spotkać. Informacje te nie tylko pozwalają na odróżnianie i rozpoznawanie postrzeganych obiektów, ale zawierają też szerszą wiedzę, dotyczącą np.