Kruchtę zaś nadbudowano dzwonnicą, którą zwieńczono hełmem i sygnaturką na jej szczycie. Uroczystej konsekracji cerkwi dokonano 19 grudnia 1894 roku. Parafia liczyła wówczas 125 osób. Cmentarz parafialny ulokowano niespełna kilometr na północ od świątyni, na niewielkim żwirowym pagórku (jego rudymenty zachowały się do dnia obecnego).
W czasach najlepszej świetności miejscowej diaspory rosyjskiej Biskupice zamieszkały rodziny Lichowych, Żełtonosów, Bondarowów, Wasilijewów, Trypolinów, Szerochowych, Moisijenków i Micinów. Jedną z najzamożniejszych rodzin byli Chodorwiczowie.
Z biegiem lat rdzennie rosyjska ludność prawosławna zaczęła wymierać, młodzi zaś asymilowali się wtapiając w polskie rodziny. Przejmowali tutejsze obyczaje i odchodzili od swoich korzeni. Jednak prawdziwy kres istnienia diaspory rosyjskiej przyniosły powojenne przesiedlenia ludności etnicznie niepolskiej do ZSRR oraz prześladowania tych, którzy zostali. Cerkiew podupadła i w związku z niewielką liczbą wiernych podjęto decyzję o jej zamknięciu w 1958 roku. Jej wyposażenie wywieziono do nowo powstałej wówczas parafii prawosławnej w Zielonej Górze, gdzie do dziś zachowało się w tamtejszej świątyni parafialnej. Jeszcze w tym samym roku biskupicka cerkiew z niewyjaśnionych przyczyn spłonęła.