Historia Jako pierwszy, terminu bajt użył Werner Buchholz w lipcu 1956 podczas projektowania komputera IBM Stretch. Początkowo oznaczał dane 4-bitowe, co pozwalało na zapis 16 różnych liczb, lecz na etapie produkcji został zredukowany do 3 bitów (8 różnych liczb) – główne operacje komputerowe wykorzystywały bajt 3-bitowy. Bajt 8-bitowy został upowszechniony jako standard wraz z pojawieniem się komputera IBM System/360. Słowo bajt (ang. byte) powstało od angielskiego bite (kęs), jako najmniejsza porcja danych, którą komputer może „ugryźć” za jednym razem (czyli pobrać, zapisać, przetworzyć). Dzięki temu unikano pomyłek z bitem, jednak było to także spowodowane skłonnością ówczesnych naukowców do przeobrażania i tworzenia nowych nazw. Bajt również był nazywany „8-bitowym bajtem” dla podkreślenia, że jest zestawem n bitów, gdyż może składać się także z innej ich liczby: Sekwencja sąsiadujących bitów w szeregowym strumieniu danych (modemy, komunikacja satelitarna lub dane z głowicy dysku twardego), która jest najmniejszą jednostką informacji. Takie bajty mogą zawierać bity startu, bity stopu, bity parzystości, składając się z 7 do 12 bitów, wśród których zawarty jest pojedynczy 7-bitowy kod ASCII. Typ danych w określonych językach programowania.