Historia Początki osadnictwa na terenie dzisiejszej wsi Łukowa sięgają najprawdopodobniej XIV wieku. Pierwsza pisana wzmianka o miejscowości pochodzi z 1402 roku i dotyczy Heleny, żony Mikołaja (opisanego jako olim heredissa de Łukowa). W 1415 roku Jan z Tarnowa, wojewoda krakowski, ufundował kaplicę wraz z ołtarzem w kolegiacie w Tarnowie i uposażył jej prebendariusza dochodami z Łukowej. Wieś nie przeszła jednak na własność kolegiaty – prawa zwierzchnie i własność nad tymi dobrami zachował ród Tarnowskich. W 1440 roku w miejscowości funkcjonował folwark należący do kolegiaty tarnowskiej. W 1536 roku, w okresie tzw. „złotego wieku” pod rządami hetmana Jana Tarnowskiego, wieś weszła w skład nowo utworzonego hrabstwa tarnowskiego. Z inicjatywy hetmana dzieci z Łukowej zyskały dostęp do edukacji w szkole parafialnej w sąsiedniej Lisiej Górze, do której obwodu wieś przynależała aż do 1850 roku. Po wygaśnięciu tarnowskiej linii Leliwitów, dobra ziemskie przeszły w 1656 roku we władanie Lubomirskich. W XIX wieku i w pierwszej połowie XX wieku struktura własności majątku ziemskiego w Łukowej, obejmującego około 150 hektarów (pola uprawne, lasek, folwark, cegielnia oraz dwór), regularnie się zmieniała: W 1853 roku wieś wraz z folwarkiem od Władysława Wojciechowskiego odkupiła Wiktoria z Świderskich Dobrzyńska wraz z mężem Antonim.