3 lutego 1923 dozór szkolny podjął decyzję o likwidacji szkoły w Łochowicach z powodu gwałtownego spadku liczby uczniów z 67 do 32. Decyzję tę zaakceptowało kuratorium i 1 maja 1925 zlikwidowano szkołę. Majątkiem rozwiązanej placówki zarządzać miał tzw. „Zarząd Majątku Szkolnego” w osobach: sołtys Michał Maciejewski oraz Otto Heinrich i Wilhelm Kramer. Majątek gminy szkolnej stanowił budynek szkolny z jedną klasą i mieszkaniem nauczyciela, stodoła, chlew, obora, lamus i pralnia oraz grunt liczący 1,64 ha. W jego skład wchodziła rola uprawna (0,625 ha), łąka (1 ha) i ogród (0,015 ha). Całość majątku wydzierżawiono Antoniemu Olszewskiemu a później Otto Heinrichowi. W 1927 majątek ten notarialnie przeszedł na rzecz gminy terytorialnej w Łochowicach. Gmina rolę wydzierżawiła Karolowi Szwalbe, a łąkę Alojzemu Frelichowskiemu. Taki stan prawny przetrwał do wybuchu drugiej wojny światowej.
W 1938 r. powierzchnia wsi Łochowice liczyła 211 ha. Mieszkało tu 113 Polaków i 134 Niemców. Udział procentowy ludności niemieckiej (54%) przekraczał znacznie średnią dla powiatu bydgoskiego wynoszącą około 22%.