W wyniku badań archeologicznych dwa kilometry na południe od wsi odkryto pozostałości niedatowanego grodziska stożkowatego, a 600 metrów na północny wschód od miejscowości VII-VIII wieczny kurhan będący w górnej części ziemianką.
Wcześniej w okresie międzywojennym i po wojnie w pobliżu wsi polski archeolog Józef Kostrzewski odkrył największe w Wielkopolsce skupisko kurhanów zwane „wielkopolskimi piramidami”, które pochodzą z późnego okresu kultury unietyckiej (1700-1500 lat p.n.e.) .
Początkowo miejscowość była własnością szlachecką i należała do lokalnej wielkopolskiej szlachty z rodu Korzboków, a później Łąckich, którzy od nazwy wsi przyjęli odmiejscowe nazwisko) oraz Zbąskich i Opalińskich. Od 1320 wieś leżała w Zjednoczonym Królestwie Polskim, a od 1380 w Koronie Królestwa Polskiego. W 1450 odnotowano ją w powiecie poznańskim województwa poznańskiego Korony Królestwa Polskiego. W 1563 leżała parafii Łęki Wielkie.
Pierwszy zachowany zapis pochodzi z 1420 i odnotowuje sołtysa wsi Mikołaja. W 1421 odnotowano, że wieś graniczyła z zaroślami (łac. „densetum”) należącymi do wsi Sepno Małe.