Związek Powstańców Śląskich (ZPŚ) – organizacja kombatancka założona w 1923 przez Alfonsa Zgrzebnioka. Grupowała uczestników powstań śląskich z 1919, 1920 i 1921.
Po przewrocie majowym Walny Zjazd Delegatów Związku Powstańców Śląskich w czerwcu 1926 poparł rządy sanacji. To doprowadziło do rozłamu w wyniku czego powstał, obok Związku, istniejący do 1932 Narodowy Związek Powstańców i Byłych Żołnierzy (przekształcony w styczniu 1932 w Związek Powstańców i b. Żołnierzy)Tomasz Falęcki, Kombatanci powstań śląskich, „Niepodległość i Pamięć”, R. IV, nr 2 (8), 1997, s. 92., związany z Chrześcijańską Demokracją i Wojciechem Korfantym. Grupa ta była w sporze ze Związkiem Powstańców Śląskich, w którym swoje wpływy umocnili zwolennicy Józefa Piłsudskiego. Oba te ugrupowania zwalczały się wzajemnie na łamach prasy, gloryfikując swój udział w powstaniach śląskich i organizując odrębne obchody rocznicowe.
W październiku 1937 do Związku przyłączyło się Stowarzyszenie Powstańców Śląskich „Legion Śląski”, którego prezesem był Karol Polakiewicz. Po tym połączeniu prezesem bardzo aktywnego łódzkiego środowiska b. powstańców śląskich został wybrany b. działacz „Legionu” Lucjan Sumiński"Łódź w Ilustracji", 24 X 1937, nr 43, s. 3 (zdj. portretowe L. Sumińskiego wraz z odpowiednim info).