Nieco później podobne przedstawienia zaczęli wystawiać krakowscy dominikanie, którzy jednak nadali im trochę odmienny (religijny) charakter. Przypuszczalnie również siłami uczniów, wystawili oni publicznie dwa misteria polskie, mianowicie „Historię o św. Janie Chrzcicielu” w roku 1518 oraz misterium (wielki cykl pasyjny) „Historię Ukrzyżowania Pańskiego” w 108 scenach z udziałem 60 (w tym alegorycznych) postaci, datowane na rok 1533 i zdradzające pokrewieństwo z „Rozmyślaniami Dominikańskimi”. W rozwoju polskich teatrów szkolnych znaczącą rolę odegrał zakon jezuitów, który za swój główny cel uznawał wychowanie młodzieży w duchu odnowionego katolicyzmuPiotr Kotlarz, Teatr szkolny w Drugiej Rzeczypospolitej (1918–1939), Gdańsk 2022, s. 34-40. https://www.e-bookowo.pl/teatr/teatr-szkolny-w-drugiej-rzeczypospolitej-1918-1939.html. Dalszy rozwój teatru szkolnego wiąże się z rozbudową sieci szkół średnich. Teatry szkolne powstawały w Polsce od XVI wieku przy szkołach zarówno katolickich, jak i innowierczych. Wśród szkół katolickich prym wiodły kolegia jezuickie, do najbardziej znanych jezuickich teatrów szkolnych należały instytucje w Poznaniu (działające już 1620 roku), Warszawie (od 1687 roku) i Wilnie (od 1715 roku). Szacuje się, że w Rzeczypospolitej działało 59 teatrów jezuickich.