„Samodzielne rządy” (1621–1624) thumb|200px|Ostatnie lenna feudalne we Francji (widoczne na południu) Lata po upadku de Luynesa upłynęły na kolejnych seriach spisków i intryg. Król usiłował rządzić samodzielnie. Niechęć Ludwika do hugenotów pozwoliła wrócić Marii Medycejskiej do Rady Królewskiej. Mimo to konflikty w rodzinie królewskiej pogłębiały się. Żona króla, Anna Austriaczka, kilka razy poroniła. Król nie miał następcy tronu, a jego dorastający brat Gaston Orleański, ambitny, ale jednocześnie awanturniczy i tchórzliwy, spiskował, by zdobyć koronę dla siebie. Richelieu, który uchodził wówczas za stronnika partii katolickiej, uzyskał dzięki starej królowej kapelusz kardynalski (1622). Tymczasem w Europie wybuchła wojna trzydziestoletnia, a Francja, która teoretycznie sprzyjała krajom protestanckim przeciw Habsburgom, pogrążona była w walce z hugenotami i wśród intryg dworskich. W końcu, w roku 1624 do Rady Królewskiej wszedł kardynał Richelieu. Odtąd zdobywał on stopniowo przewagę nad resztą dworu i za przyzwoleniem króla stał się de facto pierwszym ministrem Francji. thumb|200px|Richelieu pod La Rochelle
Rządy kardynała Richelieu (1624–1642) 15px Zobacz więcej w osobnym artykule: Armand Jean Richelieu.