W latach 1382–1394 właścicielem wsi był cześnik kaliski Ubysław z Domaradzic. W 1382 znalazł się on w gronie szlachty wielkopolskiej, która przyrzekła wierność Jadwidze Andegaweńskiej córce króla węgierskiego Ludwika Węgierskiego, jako przyszłemu królowi Polski. W 1404 Tomasz Kromnowo z Domaradzic zwany Domaradzkim był w sporze z Fryczem Jutrosińskim, który dowodził, że on oraz jego ojciec posiadali Śląskowo i Domaradzice od uroczyska i rzeki Orli aż do grobli w Konarach. W latach 1420–1430 właścicielem we wsi był Szczedrzyk Domaradski. W 1420 on oraz jego brat Przybak, obaj z Konarzewa, dowodzili przed sądem ziemskim, że ich ojciec Pakosz dał Domaradzice w posagu swojej córce. W 1420-1428 odnotowany został brat Szczedzrzyka Marcin z Domaradzic. W latach 1427–1449 odnotowany został Opacz Domaratski, którego żona Katarzyna w 1429 prowadziła spór z Zawiszą i Baryczką o posag, wiano oraz o pieniądze wniesione do Domaradzic.
W 1428 podsędek poznański Stanisław Szurkowski toczył proces z Dorotą Przybakową o to, że nie dopuściła go do wprowadzenia w posiadanie części wsi. W 1429 został on wprowadzony przez woźnego sądowego w posiadanie całej części dziedziny Domaradzice Janusza Przybaka. W 1465 Jakub Domaracki zapisał żonie Beacie po 60 grzywien posagu i wiana na połowie wsi.