W stanie pierwotnym – kociewskim, nie unowocześnionym (drewno i strzecha) zachowały się dwa budynki. Pod numerem 7 stoi zabytkowy, podcieniowy dom kociewski z przełomu XVIII i XIX wieku utrzymany w pierwotnej formie; prawdopodobnie najstarsza chata we wsi. Reszta ma zmienione dachy lub są to budynki murowane udające stare, zbudowane współcześnie lub w II połowie XX wieku. W okresie obowiązywania ustawy o ochronie krajobrazu kulturowego (od lat 70. XX wieku do drugiej połowy 90.) nie wolno było budować domów odbiegających od dawnego charakteru i zmieniać struktury wsi. Dzięki tej ochronie wioska wygląda tak, jak ją ukształtował człowiek w czasach intensywnego zamieszkiwania i jest ona przykładem kociewskiej ulicówki z Borów Tucholskich. Wieś nie ma bitej drogi, od najbliższej odległa o 3,5 kilometra. W pobliżu jest leśniczówka.
Nikt z żyjących mieszkańców nie mówi już gwarą kociewską, ale starsi zachowali jej charakterystyczną melodię. Nie ma sklepu ani baru. We wsi kończy się droga. Jezioro Długie nie nadaje się do kąpieli ani wędkowania. Liczba ludności nie przekracza obecnie 30.