Wojna numantyjska 143 p.n.e.-133 p.n.e.
Wojna numantyjska jest ostatnim etapem tzw. wojny hiszpańskiej toczonej w latach 143 p.n.e. - 133 p.n.e. Po zdławieniu powstania Luzytanów, jednym z nielicznych ocalałych z rzezi sprawionej powstańcom przez Rzymian był Wiriatus (Viriatus). W roku 147 p.n.e. został on nowym przywódcą Luzytanów, stając się zarazem jednym z najbardziej niebezpiecznych przeciwników Rzymian. W odpowiedzi na to Rzymianie mianowali Quinto Fabio Maximo na nowego konsula prowincji Hispania Citerior. Maximo, który był bratem Scypiona Afrykańskiego Młodszego nie sprostał Luzytanom w bitwie pod Baeculą w roku 143 p.n.e. i musiał wycofać się do Cordoby. W roku 140 p.n.e. w kolejnym starciu Wiriatus pokonał nowego konsula Fabiusza Maximusa Serwilliana, a Rzymianie stracili 3000 poległych. Po tych klęskach Rzymianie zdecydowali się w końcu na zawarcie traktatu pokojowego, który nie został jednak zatwierdzony przez Senat. W roku 139 p.n.e. Rzymianie zerwali traktat zawarty z Wiriatusem, po czym wysłali swoich posłańców, którzy zamordowali Luzytanina w Viseu.