Persepolis (; staroperski Pārsa, Tacht-e Dżamszid) – miasto w starożytnej Persji, założone przez Dariusza I w 518 p.n.e., lecz znacznie rozbudowane przez Kserksesa I i kolejnych władców z dynastii Achemenidów. Stąd przyjmuje się, że znane archeologom Persepolis jest dziełem nie Dariusza, lecz KserksesaA.T.Olmstead, Dzieje imperium perskiego, PIW, Warszawa 1974, s. 224, 262, 277.. Ruiny miasta znajdują się ok. 70 km na północ od Sziraz w Iranie.
Miasto w czasach Achemenidów pełniło funkcję jednej z czterech stolic imperium perskiego (obok Suzy, Ekbatany i Pasargadów) i służyło jako ceremonialna stolica państwa. Szczególną oprawę miało święto Nowruz: obchody nowego roku rozpoczynającego się według kalendarza perskiego w dniu równonocy wiosennej.
Upadek miasta W roku 330 p.n.e. zostało zdobyte przez Aleksandra Wielkiego. Oceniono, że było najbogatszym miastem pod słońcemOlmstead A. T., Dzieje imperium perskiego, PIW, Warszawa 1974, s. 480.. Wbrew powszechnie znanej opinii miasto nie zostało zniszczone w całości i w pijackim amoku.