Krytykował zbytnie podporządkowanie partii polskiej dyrektywom Kominternu:
„Każdy zwyczajny członek Międzynarodówki jest omylny, jak każdy ksiądz, I jak każdy ksiądz staje się nieomylny, gdy jest wybrany na papieża, tak dla nich każdy komunista, wybrany na przedstawiciela Miedzynarodówki, staje sie nieomylny, choćby był rewolucjonistą od kilku lat lub nawet kilku miesięcy”Andrzej Friszke „Czekanie na rewolucję. Komuniści w II Rzeczypospolitej 1921–1926” Wydawnictwo Krytyki Politycznej 2023, ISBN 978-83-67805-08-7, s. 85..
Był przywódcą „większości” w KPRP a potem w KPP. Zwolennik udziału partii w wyborach do Sejmu w 1922 roku (współautor programu wyborczego). Na II Zjeździe KPRP w Bolszewie pod Moskwą wygłosił referat krytycznie podsumowujący 5 - lecie partii w szczególności krytykujący brak jasnego programu wobec niepodległości kraju („Polska rzeczywiście „wybuchła” dla nas i nie wiedzieliśmy co z tym fantem zrobić”), brak realnych planów działania wobec tego, że rewolucja w Polsce nie jest zagadnieniem dnia dzisiejszego i atakujący poglądy "mniejszości" za ich hurarewolucyjność i oderwanie od realnej sytuacji w PolsceAndrzej Friszke „Czekanie na rewolucję. Komuniści w II Rzeczypospolitej 1921 – 1926“ Wydawnictwo Krytyki Politycznej 2023, ISBN 978-83-67805-08-7, s. 188-202.