Polsce komuniści a odbudowanie państwa polskiego 1892–1920” Wydawnictwo Krytyki Politycznej 2020, ISBN 978-83-66586-19-2, s. 107.. W tym czasie był zwolennikiem równego dystansu SDKPiL wobec frakcji bolszewików i mienszewików w SDPRRNorbert Michta, „Julian Marchlewski. Polska, Naród. Socjalizm”, Państwowe Wydawnictwo Naukowe 1975, s. 257.. Wpływało to na jego określemie się jako zwolennika Zarządu Głownego partii w czasie rozłamu w niej na tzw "zarządowców" i "rozłamowców" reprezentujących głównie warszawskie struktury partii. Od 1912 roku w ramach podziału kompetencji faktycznie kierował pracą krajową organizacji SDKPiL popierających Zarząd Główny partii. W 1913 roku powrócił do krajuTeodora Feder „Adolf Warski“ Książka i Wiedza 1986, s. 115 i 118. Krótko po wybuchu wojny działał w Sosnowcu wydając pismo partyjne „Głos Robotniczy”. Na przełomie 1914 i 1915 roku udał się do Szwajcarii. Na konferencji w Zimmerwaldzie (1915) i w Kienthalu (1916) był jednym z reprezentantów polskiej radykalnej lewicy (reprezentującym Zarząd Główny SDKPiLTeodora Feder „Adolf Warski“ Książka i Wiedza 1986, s. 139;