Aresztowany obok Klaudiusza Hrabyka jako lider krakowskiej Młodzieży Wszechpolskiej z polecenia premiera Władysława Sikorskiego w związku z zamachem bombowym 21 kwietnia 1923 na rektora UJ Władysława Natansona, przeciwnika numerus clausus; zwolniony po interwencji posła Tadeusza Tabaczyńskiego.
Okres międzywojenny W latach 1923–1926 pracował jako nauczyciel gimnazjalny w Krakowie. Od 1924 r. był członkiem tajnej Ligi Narodowej, a od 1928 sekretarzem „Straży Narodowej” i szefem pionu odpowiedzialnego w niej za młodzież. W 1926 r. przeniósł się do Warszawy. Do 1927 r. był sekretarzem osobistym Romana Dmowskiego. Pracę doktorską pt. Poglądy społeczno-polityczne P. Świtkowskiego, napisaną pod kierunkiem I. Chrzanowskiego, obronił na UJ w 1927 r. Dyplom magistra prawa otrzymał na UW w 1929.