Oddzielne noty wystosowano do Francji, Danii i Austrii, które to państwa były gwarantami traktatów welawsko-bydgoskich i pokoju oliwskiegoTadeusz Cegielski, Łukasz Kądziela, Rozbiory Polski 1772–1793–1795, Warszawa 1990, s. 146.. 30 września 1773 r. traktaty rozbiorowe ratyfikował Sejm Rozbiorowy zwołany w Warszawie przez zaborców (przy proteście trzech posłów: Tadeusza Reytana, Samuela Korsaka i Stanisława Bohuszewicza).
Skutki I rozbiór Polski nie przewidywał dalszych podziałów Rzeczypospolitej, wręcz przeciwnie – według Rosji miał im zapobiec. Terytorium Polski i Litwy było jednak na tyle duże, że miały w przyszłości odegrać kolejny raz rolę rezerwuaru, na którym mocarstwa miały sobie powetować straty w innych konfliktach europejskich. Austria zajęła całą południową Polskę po Zbrucz ze Lwowem, ale bez Krakowa (obszar 83 900 km² zamieszkały przez 2,669 mln osób), przy czym już w 1770 r. Austria samorzutnie przejęła Spisz oraz powiaty nowotarski, nowosądecki i czorsztyński, Prusy anektowały Warmię oraz Prusy Królewskie (Pomorze Gdańskie), lecz bez Gdańska i Torunia (obszar 34 900 km² zamieszkały przez 356 tys. osób)Główny Urząd Statystyczny, Historia Polski w liczbach, Warszawa 1993, s. 20..