Hiszpania Tarrakońska (łac. Hispania Tarraconensis) – rzymska prowincja obejmująca znaczną część północnej, centralnej i wschodniej części półwyspu Iberyjskiego oraz Baleary. Prowincja powstała w wyniku reorganizacji administracyjnej Hiszpanii przeprowadzonej za panowania cesarza Oktawiana Augusta pod koniec I wieku p.n.e.
Historia W okresie republikańskim terytoria rzymskie na półwyspie były podzielone między prowincje Hispania Citerior i Hispania Uterior. W wyniku reform administracyjnych Augusta około 27 p.n.e. ta pierwsza została przekształcona w rozległą prowincję określaną jako Hispania Tarraconensis. Nazwa prowincji pochodziła od jej stolicy Tarraco – ważnego rzymskiego, a wcześniej kartagińskiego portu na wybrzeżu morza Śródziemnego.
Była prowincją cesarską, ze względu na jej wielkość oraz znaczenie strategiczne zarządzali nią namiestnicy tytułujący legatus Augusti pro praetore. W Castra Legionis stacjonował Legio VII Gemina, przy pomocy którego gubernator prowincji Galba zdobył cesarską władzę. mały|Podział administracyjny półwyspu po 293 Pod koniec III wieku cesarz Dioklecjan przeprowadził reorganizację administracyjną imperium. W jej wyniku Tarraconensis została podzielona, a z jej terytorium wyodrębniono nowe prowincje: Gallaecia i Carthaginensis.