Pod rządami sułtanów seldżuckich i osmańskich mihraby zaczęto dekorować specjalnie malowanymi ceramicznymi talerzami.
Pierwsze mihraby były prawdopodobnie płaskie i przenośne (dowodem na to jest srebrny dirham z lat 695-696 z wizerunkiem mihrabu w postaci włóczni spoczywającej na szczycie łuku na kolumnach).
Chociaż mihraby pojawiły się w architekturze arabskiej pod koniec VII wieku, to powszechne stały się dopiero w VIII wieku. Najwcześniejszy egzemplarz – w forma napowietrznego łuku strzały – zachował się w Kopule na Skale na Wzgórzu Świątynnym w Jerozolimie.
Kiedy pod rządami Umara ibn Abd Al-Aziza w latach 707-710 odbudowano meczet Proroka, następnie w tym miejscu zbudowano wnękę w formie niszy, którą zaczęto nazywać mihrabem wysłannika Allaha. W innych meczetach we wczesnym okresie historii islamu kierunek modlitwy był wskazywany przez kolorową linię, kamienie lub płyty gipsowe. Przykłady takich płyt z XIII wieku można zobaczyć w Kairze i Mosulu. Później mihraby zaczęto ozdabiać ze wszystkich stron kolumnami, łukami w kształcie półkola ze stalaktytami, zdobionymi archiwoltami, wykładanymi płytkami wodnymi, przyozdobionymi szkłem kobaltowym i drogocennymi kamieniami. Wewnątrz mihrabu wisiała płonąca lampa, która symbolizowała światło, zgodnie z wypowiedzią Proroka: „Allah jest Światłością niebios i ziemi.