W styczniu 1940 wszedł w skład 16-osobowej brygady autorów, powołanej za zgodą Ministerstwa Oświaty Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej dla zredagowania 3-tomowego podręcznika historii literatury polskiejBohdan Urbankowski, Czerwona msza, czyli uśmiech Stalina, t. 1, Warszawa 1998, s. 180..
Podczas prowizorycznych i fałszowanych wyborów w 1940, które miały zapewnić legitymizację władzy sowieckiej, Boy zachęcał do udzielenia poparcia nowym władzomBoy pisał: „Z tym życzeniem spieszę do urny, z której wyjdą nazwiska godnie reprezentujące najszlachetniejsze ideały pracy, twórczości, międzynarodowego braterstwa”. Zob. Trznadel J., Kolaboranci Tadeusz Boy-Żeleński i grupa komunistycznych pisarzy we Lwowie 1939–1941, Antyk Marcin Dybowski, 1998. s. 92.. W sierpniu 1940 był gościem Wszechzwiązkowego Komitetu ds. Nauki ZSRR w MoskwieDzieje najnowsze: Tom 14, PAN, 1983.. Po podróży entuzjastycznie pisał w Czerwonym Sztandarze o Związku RadzieckimTrznadel J., Kolaboranci Tadeusz Boy-Żeleński i grupa komunistycznych pisarzy we Lwowie 1939–1941, Antyk Marcin Dybowski, 1998. s. 99.. Według niektórych przekazów Boy miał dziękować władzy komunistycznej za wyzwolenie polskich, ukraińskich i żydowskich pisarzy od Polski szlacheckiejW audycji radiowej opisano zebranie we Lwowie w 1940 roku: Występuje prof.