Przejście to jest stosunkowo powolne, ponieważ jest dipolowo zabronione (zachodzi dzięki sprzężeniu spin-orbita).
Fosforescencja, podobnie jak fluorescencja, emituje światło o większej długości fali niż długość fali promieniowania pochłoniętego (czyli promieniowania wzbudzającego).
Nazwa zjawiska i nazwa pierwiastka fosforu, mają wspólne pochodzenie, jednak jego świecenie nie jest wynikiem fosforescencji, lecz chemiluminescencji, wywołane jest reakcją powolnego utleniania się fosforu wystawionego na działanie tlenu zawartego w powietrzu.
Do substancji zdolnych w wyniku fosforescencji do dłuższego świecenia (zwanych potocznie fosforami) należą: siarczki berylowców i cynku z domieszką aktywatorów, którymi są sole metali ciężkich, jak np. miedzi, manganu, bizmutu, antymonu, talu itp. krzemiany z dodatkiem manganu lub lantanowców wolframiany i molibdeniany berylowców azotki boru i glinu szkliwa z domieszką pewnych barwników fluorescencyjnych.
Zobacz też
fosforescencja morza
Przypisy
Kategoria:Luminescencja Kategoria:Spektroskopia