Elita galijska dość szybko wykorzystała szansę na wejście w obręb kultury politycznej Rzymu. W II w. cesarzem został Antoninus Pius, legitymujący się galijskim pochodzeniem (miasto Nîmes w Galii Narbońskiej). W 212 roku edykt cesarza Karakalli otworzył przed Galami drogę do obywatelstwa rzymskiego. W III wieku n.e. można już mówić o ludności galo-rzymskiej, zwłaszcza w odniesieniu do elity społecznej.
Około IV wieku tereny północno-zachodniej Francji stały się miejscem zamieszkania dla germańskich plemion zgrupowanych pod nazwą Franków.
Średniowiecze
Merowingowie mały|Chrzest Chlodwiga I
Pod koniec V w., plemiona germańskich Franków zjednoczył zdolny wódz i władca Chlodwig I, pochodzący z rodu Merowingów. Pod jego ręką Frankowie zajęli całą północną Galię. Pierwszą próbą sił było starcie z siłami rzymskiego namiestnika Syagriusza, który został pokonany pod Soissons w 486 r. W 496 r. przyszła kolej na Alamanów pobitych pod Tolbiac, a w 507 r. na Wizygotów wyrugowanych z Akwitanii. W 534 r. Frankowie podbili państwo Burgundów nad Rodanem, a w dwa lata później zajęli Prowansję, skąd wyparli Ostrogotów.