Zmniejszyli daniny w naturze we wsi 35 kmieci na półłankach, 10 zagrodników, 9 bartników, 7 komorników, karczmarz, pop z 1/2 łana użytków, kniaź z 1/2 łana, młynarz oraz stawK.Chłepowski, H. Żytkowicz 1992, s.137-139. Po kilku latach rządów Oleśnickich transakcja została skasowana i wieś powróciła do starostwa bełskiego, a po utworzeniu starostwa tarnawackiego weszła w jego skład. Od końca XVI wieku aż do połowy lat 80. XVIII wieku starostwo tarnawackie było w dzierżawie u Zamoyskich. Później zostało skonfiskowane przez rząd austriacki.
Zaraz po I rozbiorze Polski rząd austriacki rozpoczął starania o zmianę starostwa tomaszowskiego na dobra solne Korsowo, będące we władaniu hrabiego Tadeusza Dzieduszyckiego (1724-1777) cześnika wielkiego koronnego, żonatego z Salometą Trąbianską. W 1812 roku w wyniku działów rodzinnych dawne starostwo tarnawackie: Tarnawatkę, Łuszczacz, Majdan Mały, Majdan Wielki, Majdan Zielone, Pańków, Szur Nowy, Werechanie i Wieprzów objął syn Tadeusza – Józef Dzieduszycki (1772-1847), ożeniony z Pauliną z Działyńskich, a następnie ich jedyny syn Włodzimierz (1825–1899), żonaty z Alfonsyną MiołczynskąM. Kseniak 1984 b, s. 3-7. W 1897 roku dobra tarnawackie przeszły na Miąłczyńskich, którzy sprzedali je ok. 1900 roku Janowi i Elżbiecie z Kraińskich Tyszkiewiczom, na stałe mieszkającym w Wace.