W pobliżu rynku i kościoła, o czym mówią zachowane źródła, przed 1596 r. istniała szkoła z domem dla plebana, organisty i sług kościoła, jak również szpitalik lub przytułek. Znaczna liczba studentów krakowskiego uniwersytetu pochodzących z Uścia świadczyć może o wysokim poziomie tutejszego nauczania.
Z Uścia pochodzi trzech rektorów Uniwersytetu Jagiellońskiego: Stanisław z Uścia (ok. 1382–1440), prawnik, profesor i rektor UJ w 1434 r., oficjał i wikariusz generalny gnieźnieński, ks. Jakub Papenkowic z Uścia, który dwa razy piastował godność rektorską w latach 1642–1643 i 1648–1649, Wojciech Papenkowic, bratanek ks. Jakuba, rektor w latach 1679–1681.
Uście Solne pozostawało znaczącym ośrodkiem na wiślanym szlaku solnym do końca I RzeczypospolitejPanorama Gminy – Uście Solne.. Po rozbiorach Polski znalazło się w zaborze austriackim. Od 1782 r. należało do cyrkułu bocheńskiego. W wydanym po raz pierwszy w 1786 r. dziełku pt. „Geografia (...) Galicyi i Lodomeryi” jego autor, hrabia Ewaryst Andrzej Kuropatnicki, tak pisał o miejscowości (określanej jako Ujście solne): Przedtem składem solnym, teraz komorą celną i przewozem na Wiśle sławne. Upadek gospodarczy miasta rozpoczął się z pocz. XIX w., wraz z przeniesieniem składu solnego i budową portu rzecznego przez Austriaków w Świniarach.