Galindzkie cmentarzysko ciałopalne z licznymi urnami i bronią odkryto w oddalonym o 2 kilometry Zameczku – gdzie miała się znajdować budowla obronna, która nazywała się Jebour.
Na położonym 2 kilometry na południe wzgórzu zwanym Zameczkiem podczas prowadzonych wykopalisk archeologicznych znaleziono urny z prochami z czasów przedhistorycznych.
Początki nowożytnej osady nie są dokładnie znane, w literaturze przedmiotu podaje się, że powstała ok. 1753 r., a prawdopodobnie wcześniej. 3 kwietnia 1753 r. mistrz szklarski Gregorovius (vel Grzegorzewski) otrzymał prawo budowy i dzierżawy królewskiej szklarni – Kruttingsche (vel Kruttinger) Glaßshütte, tj. Szklarni Krutyńskiej. Po śmierci Gregoroviusa dzierżawę 22 sierpnia 1756 r. za zgodą króla otrzymał Andreas von Ucklanski (Andrzej Uklański), który w 1766 r. zaprzestał wytopu szkła ze względu na brak drewna niezbędnego do produkcji potażu.