W 1565 roku wieś liczyła 38 rodzin kmiecych, w jej obrębie mieszkało czterech zagrodników. Mieszkańcy wsi byli zobowiązani do daniny pieniężnej lub w naturze na rzecz starosty, zagrodnicy zaś po 24 grosze. Ponadto w przypadku przejazdu przez wieś orszaku królewskiego mieszkańcy zobligowani byli do płacenia daniny na tę okoliczność. Obszar wsi wynosił 11,5 łana ziemi.
W XVII–XVIII wieku Uhnin podupadł na skutek konfliktów zbrojnych. Według danych z lustracji z 1661 roku na obszarze mieszkało 5 kmieci, 5 zagrodników. We wsi nie było karczmy i młyna. Z dawnych 9,5 łanów ziemi uprawiało się 1,5 łana. Do obowiązków mieszkańców należało: oddawanie 2 korców owsa, jednego kapłona, 1 gęsi i 15 jaj rocznie, praca na polach folwarcznych 2 dni w tygodniu z każdego uprawianego półłanka i 4 dni z całego łana. Wieś posiadała przywilej wybraniectwa użytkowany przez rodzinę Opałków. W 1676 roku Uhnin liczył 45 mieszkańców, według danych za 1718 rok – 7 rodzin chłopskich. W drugiej połowie XVIII wieku liczba mieszkańców zaczęła wzrastać.