Techniki ironiczne Powszechnie stosowane techniki ironiczne to m.in.: pozorowana zgoda z ofiarą ironii; pozorowana zachęta, rada dla ofiary; pozorowana obrona ofiary; pozorowany atak na przeciwników ofiary; pochwała w formie nagany / nagana w formie pochwały; pozorowana wątpliwość; powołanie się na niedorzeczne poglądy – rzekomo wyznawane przez większość; ironiczne nominacje, np. nazwy nieistniejących urzędów, tytuły, przydomki.
Ironia a sarkazm Łacińskie sarcasmus wywodzi się z sarkasmos – od sarkazo, czyli „przygryzam wargi z wściekłości”.
Z pojęciem sarkazmu wiąże się wiele kontrowersji terminologicznych, ponieważ w literaturze przedmiotu, jak również w potocznym rozumieniu, sarkazm jest kojarzony – czasem nawet utożsamiany – z ironią. Niektórzy określają sarkazm jako ton ironiczny, inni jako ostrą krytykę personalną, szyderstwo. Komponentami sarkazmu są: zjadliwość, uszczypliwość, gorycz. O ile ironia w pewnych sytuacjach może być wyrazem życzliwości, czułości (Mój ty bohaterze;