Dywizja Piechoty wraz z Konarzewskim weszła w skład 4. Armii, która 16 sierpnia wzięła udział w zwycięskiej kontrofensywie znad Wieprza. Ponadto uczestniczył w „bitwie niemeńskiej” oraz w pościgu za Armią Czerwoną.
Po zakończeniu działań wojennych z bolszewikami planował przejść w stan spoczynku, lecz nie uzyskał zgody. Następnie został mianowany dowódcą Okręgu Generalnego Białystok (później Dowództwo Okręgu Korpusu Nr III w Białymstoku). Następnie został zastępcą dowódcy gen. Lucjana Żeligowskiego, a później dowódcą Grupy Operacyjnej „Bieniakonie” w strukturze Wojsk Litwy Środkowej. Kolejnym stanowiskiem w jego karierze wojskowej było Dowództwo Okręgu Korpusu nr III w Grodnie. Po wykonaniu zjednoczenia wojsk Litwy Środkowej ze strukturami WP, 15 listopada 1922 przeszedł w stan spoczynku i zamieszkał w swoim majątku.
Na mocy dekretu prezydenta Stanisława Wojciechowskiego z 19 sierpnia 1923, został przywrócony do służby, a następnie mianowany dowódcą Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie, gdzie pełnił służbę do 14 grudnia 1925.