1, Ziemia Przemyska i Sanocka, wydali Kazimierz Arłamowski i Wanda Kaput, Wrocław-Warszawa-Kraków 1970, s. 256..
W XIX wieku do końca życia właścicielem posiadłości tabularnej Stróże Małe i Stróże Wielkie był Jan Tchorznicki (zm. 1868). Później obiema wsiami władali spadkobiercy Jana Tchorznickiego. W 1886 właścicielką Stróży Małych byli spadkobiercy Kornelii Tchórznickiej. Na przełomie XIX/XX wieku właścicielką tabularną dóbr we wsi była Józefa Rylska. Słownik geograficzny Królestwa Polskiego z 1890 podawał, że: Stróże Wielkie składały się z 59 domów i 365 mieszkańców (353 gr.-kat., 9 rz.-kat. 3 moj.); Stróże Małe liczyły 47 domów i 280 mieszkańców (274 rz.-kat., 6 moj.). Chaty w obu wsiach były blisko siebie zabudowane, tworząc nieregularne, równoległe ulice. W 1905 Józefa Rylska posiadała we wsi obszar leśny 133 haAlojzy Zielecki, Życie gospodarcze, W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995. s. 405.. Spadkobiercą majątku został Aleksander Mniszek-TchorznickiEdward Zając, Szkice z dziejów Sanoka, Sanok 1998, s. 215.Edward Zając, Szkice z dziejów Sanoka, Sanok 1998, s. 164., który w 1911 jako właściciel tabularny posiadał 133 ha.