Bitwa pod Nahawandem – starcie zbrojne, które miało miejsce w roku 642 w trakcie walk arabsko-perskich. Zwycięstwo Arabów przypieczętowało upadek państwa Sasanidów.
Po zwycięstwie w bitwie pod al-Kadisijją w roku 638 Arabowie zajęli Mezopotamię. Król perski Jezdegerd III opuścił swoją rezydencję w Ktezyfonie i wycofał się w góry. Arabowie kontynuowali kampanie w rejonie Chuzestanu (który zajęli po ciężkich walkach w roku 639). Następnie wkroczyli na ziemie perskie, gdzie dążyli do stoczenia decydującej bitwy.
W roku 642 Jezdegerd III na czele wielkiej armii pomaszerował z Hamadan (Ekbatana) na południu kraju naprzeciw Arabom, którzy w dwóch grupach marszowych wyruszyli z Kufy oraz Basry pod dowództwem An-No'mana. Równocześnie inna arabska armia skierowała się pod Isfahan, gdzie jej zadaniem było uniemożliwienie tamtejszym oddziałom perskim połączenie się z główną armią perską.
Przypuszcza się, że siły perskie liczyły kilkadziesiąt tysięcy ludzi. Siły perskie osłabione były w wyniku wyczerpujących walk w wojnie z Bizancjum oraz konfliktach domowych. Armię perską w większości tworzyły oddziały słabo uzbrojonej piechoty. Niewiele było jednostek elitarnych, których żołnierze w poprzednich latach polegli w licznych bitwach. Także jazda perska wyraźnie ustępowała Arabom pod względem taktycznym.