Ruch skautowy na ziemiach polskich — część 6

Klaudii z Działyńskich Potockiej.

W 1912 ukazała się książka Eugeniusza Piaseckiego i Mieczysława Schreibera Harce młodzieży polskiej, w której po raz pierwszy w kontekście powstającej organizacji użyto wyrazów takich jak: „harcerz” (zastąpił określenie „skaut polski”), „zastęp” (zastąpił określenie „patrol”), „drużyna” (zastąpił określenie „pluton”), „hufiec”, „chorągiew”, „harce”. Zaproponowano w niej także używane do dziś nazwy stopni i funkcji. Pochodzenie polskiego nazewnictwa można przypisać Kazimierzowi Żórawskiemu i Andrzejowi Małkowskiemu, którzy w październiku i w listopadzie 1910 wydawali dodatek do „Haseł Filareckich: ONC” pod znamiennym tytułem „Harcerz”. W tym pisemku postulowaną Organizację opisywano jako „drużyny harcownicze” i „harcerzy”. Te próby datują się na 24–25 grudnia 1909, gdy obaj, Małkowski i Żórawski, postanowili powołać organizację „harcerską”. Terminologia skautowa przyszła wraz z przejęciem opieki nad tym ruchem przez Sokół.