W 1920 r. Harold Pardee z Nowego Jorku opublikował pierwszy elektrokardiogram świeżego zawału serca u człowieka i opisał załamek T.
W 1924 r. Einthoven otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny za odkrycie zasady elektrokardiogramu.
Również w 1924 r. opublikował swoją klasyfikację bloków serca (Mobitz typu I i II), opartą na zapisie elektrokardiogramu i kształcie fali tętna żyły szyjnej, badanej u pacjentów z blokiem sercowym drugiego stopnia.
W 1928 r. Ernstine i Levine donieśli o zastosowaniu lamp elektronowych do wzmocnienia elektrokardiogramu zamiast mechanicznego wzmacniania w galwanometrze strunowym.
W 1928 r. zakłady Franka Sanborna wyprodukowały pierwszą maszynę elektrokardiograficzną nadającą się do przenoszenia – ważącą nieco ponad 20 kg i zasilaną 6-woltowym akumulatorem samochodowym.
W 1930 r. Wolff, Parkinson i White donieśli o zespole elektrokardiograficznym krótkiego odcinka PR, szerokiego QRS i napadowej tachykardii.
W 1930 r. Sanders opisał jako pierwszy zawał prawej komory.