W 1887 r. brytyjski fizjolog Augustus Desiré Waller (syn neurofizjologa Augustusa Volneya Wallera) ze Szkoły Medycznej St Mary w Londynie opublikował pierwszy ludzki elektrokardiogram. Został on wykonany na techniku laboratoryjnym przy użyciu elektrometru kapilarnego.
W 1889 r. holenderski fizjolog Willem Einthoven zobaczył demonstrowaną przez Augustusa D. Wallera technikę na I Międzynarodowym Kongresie Fizjologów w Bazylei. Z czasem Einthoven stał się kluczową postacią w rozwoju elektrokardiografii.
W 1890 r. G.J. Burch z Oksfordu opracował arytmetyczną poprawkę dla obserwowanych fluktuacji elektrometru. Pozwoliło to zobaczyć prawdziwy kształt fali, ale wymagało trudnych obliczeń.
W 1891 r. brytyjscy fizjolodzy William Bavliss i Edward Starling z Kolegium Uniwersyteckiego w Londynie ulepszyli elektrometr kapilarny. Połączyli koniec do prawej ręki i do skóry nad uderzeniem koniuszkowym i pokazali „trójfazową zmianę towarzyszącą (czy raczej poprzedzającą) każdemu uderzeniu serca”.
W 1893 r. Willem Einthoven wprowadził termin „elektrokardiogram” na spotkaniu Holenderskiego Stowarzyszenia Medycznego
W 1895 r. Willem Einthoven, używając ulepszonego elektrometru i formułę poprawki, odkrył 5 szczególnie wyróżniających się wychyleń, które następnie – dla ich rozróżnienia – nazwał P, Q, R, S i T.