248) [dostęp 2018-07-17] [w: Lubliniec, lan. 4¾, pop ab eccl.]. W 1578 roku wieś była wzmiankowana jako LublinieczAleksander Jabłonowski. Źródła dziejowe. Tom XVIII, część I. Polska XVI wieku pod względem Geograficzno-Statystycznym. Tom VII, część 1. Ziemie Ruskie, Ruś Czerwona (s. 209) [dostęp 2018-07-17] [w: Lubliniecz, d. Georgius Bronowski adv. Potilic., man. 25, hort. 14 c. agr., inq. 5, pop 2, tab. 4, art. 3, inq. pec. 1.]. Szybki rozwój wsi nastąpił w XVI i XVII wieku. Od połowy XVI w. objęta była kolonizacją wołoską. Areał uprawny chłopi lublinieccy powiększali karczując lasy. Wśród mieszkańców Lublińca Starego byli bartnicy, karczmarze, kowale i kuśnierze. Według lustracji z 1565 r. w miejscowości żyło m.in. 7 bartników i 4 karczmarzy. Funkcjonowały wówczas 3 karczmy. Ludność zajmowała się hodowlą owiec. W całej osadzie stado tych zwierząt liczyło ok. 900–1000 sztuk. W 1566 r. w źródłach odnotowano kniazia lublinieckiego Pawlika. Około 1569 roku Jerzy Jazłowiecki z Buczacza, wojewoda ruski, hetman wielki koronny i starosta lubaczowski, naprzeciwko Lublińca Starego lokował wieś zwaną Wolą na Sieliszczach, która z czasem przybrała nazwę Lublińca Nowego. W 1571 roku ufundował w Lublińcu Starym cerkiew i nadał jej jako uposażenie pół łanu ziemi. Miejscowość otrzymała w 1590 r.