6 grudnia 1930 roku Sejmowi udało się przegłosować wotum nieufności wobec rządu Świtalskiego. Jego miejsce zajął ponownie Bartel – w jego piątym gabinecie ministrami spraw wewnętrznych, sprawiedliwości i rolnictwa zostali konserwatyści. Dla opozycji taki skład stał się sygnałem powrotu do demokracji parlamentarnej, jednak gdy w Sejmie przegłosowano wotum nieufności względem jednego ministra, cały rząd podał się do dymisji. 29 marca 1930 powstał pierwszy rząd Walerego Sławka, zwolennika ostrego wobec opozycji kursu. W odpowiedzi zawiązała się koalicja ugrupowań opozycyjnych – Centrolew, która przeprowadziła 29 czerwca 1930 r. demonstrację antysanacyjną w Krakowie. Obóz rządzący stracił cierpliwość – 23 sierpnia gabinet Sławka podał się do dymisji, 25 sierpnia powstał drugi rząd Józefa Piłsudskiego. Już 9 września miały miejsce aresztowania i wywózki do Brześcia liderów opozycji. Parlament został rozwiązany.
W latach 1928–1930 organizacja rządząca składała się z kilku grup: „starzy” zwolennicy Piłsudskiego, współpracujący z nim jeszcze przed 1918 rokiem – byli członkowie legionów i POW, piłsudczycy z lat 1918–1926, zwolennicy marszałka, którzy po 1921 roku, nie tracąc z nim kontaktu, włączyli się w działalność innych stronnictw parlamentarnych.