Wyrazy te to: abhinc, adhuc, istinc.
W pozostałych przypadkach akcent w języku łacińskim uzależniony jest od iloczasu. Działa tu tak zwane prawo przedostatniej sylaby (łac. lex paenultimae syllabae), które stanowi, że:
jeśli przedostatnia sylaba wyrazu jest długa (z natury lub pozycji), akcent pada na nią; w przeciwnym wypadku akcent pada na trzecią sylabę od końca.
Zestroje akcentowe Połączenie wyrazu z enklityką -ne, -que lub -ve sprawia, że powstaje tak zwany zestrój akcentowy, stanowiący dla praw akcentowania jeden wyraz złożony. Wyraz ten podlega akcentowaniu na ogólnych zasadach prawa przedostatniej sylaby, gdzie enklityka liczy się jako ostatnia sylaba wyrazu.
Powyższe twierdzenie o zestrojach akcentowych nie jest niestety bezsporne. Istnieje świadectwo Kwintyliana w jego podręczniku retoryki, które przeczy temu, co zostało napisane powyżej. Kwintylian twierdzi mianowicie, że akcent w zestroju akcentowym powinien padać zawsze na sylabę drugą od końca (czyli na ostatnią sylabę, jeśli nie liczyć enklityki). Świadectwo to ma jednak pewne mankamenty: