Z badań lingwistycznych wiadomo jednak, że istnienie akcentu ekspiratorycznego powoduje pewne łatwo obserwowalne zjawiska fonetyczne (zwłaszcza przegłosy), które nie występują, gdy akcent jest toniczny. Zjawiska te stwierdza się w łacinie okresu archaicznego oraz w późnym antyku, przy braku jakichkolwiek bezspornych świadectw z okresu klasycznego i srebrnego. Wyglądałoby więc na to, że charakter akcentu w łacinie z pierwotnego ekspiratorycznego przeszedł w toniczny, a następnie z powrotem w ekspiratoryczny. Zajście takiego procesu jest jednak niewiarygodne – akcent toniczny ma wprawdzie tendencje do przechodzenia w ekspiratoryczny, ale nie odwrotnie.
Obecnie przyjmuje się, że akcent łaciński od początku miał charakter ekspiratoryczny i że taki akcent utrzymał się przez całą starożytność. Zjawisk związanych z akcentem ekspiratorycznym nie stwierdza się w okresie klasycznym i srebrnym, gdyż w tym czasie język literacki praktycznie się nie rozwijał. Są tu jednak pewne poszlaki, które świadczą na korzyść tezy o panowaniu akcentu ekspiratorycznego również w tym okresie.