Plata-Nalborski, Dzieje dóbr rycerskich i modrzewiowego dworku w Szteklinie, „Nasze Pomorze”, nr 26, 2025, s. 86-89..
Co najmniej od momentu, gdy właścicielami zostali Brantowie, Szteklin wchodził w skład tzw. rokocińskiego klucza dóbr, który w połowie XVIII w. obejmował również Owidz i Sucumin. Jego posiadacze rezydowali w Rokocinie, natomiast pozostałe miejscowości, w tym Szteklin, były w czasach własności polskiej szlachty wydzierżawiane. Od końca lat 70. na posiadłościach rejestrowano coraz to nowsze obciążenia hipoteczne, których nie udało się w całości spłacić kolejnym właścicielom. Z tej przyczyny stopniowo sprzedawano poszczególne wsie. Szteklin jako ostatni został w 1829 r. zajęty przez wierzyciela – Stanisława Kalksteina z Klonówki. Od niego dobra te jeszcze w tym samym roku odkupił Johannes Alsen. W 1831 r. właścicielem wdowa Christine Alsen, a od 1850 r. Carl Rehefeld (1800-1869)K. Plata-Nalborski, Dzieje dóbr rycerskich i modrzewiowego dworku w Szteklinie, „Nasze Pomorze”, nr 26, 2025, s. 86-91.Gmina Lubichowo. Informator turystyczny, Gmina Lubichowo, 2023, s. 11.