Tereny położone na wschód od wsi w całości wchodzą w skład obszaru chronionego Natura 2000, pod nazwą Dolina Leniwej Obry.
Historia Średniowiecze Szczaniec pojawił się bardzo wcześnie w źródłach pisanych. Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z 1236 roku i dotyczy pośredniczenia miejscowego plebana Mateusza, w akcie nadania wsi Rusinów dla opactwa cystersów z Paradyża. Pierwszym znanym właścicielem Szczańca był Bodzanta de Stens. Ród von Stentzch wymieniany jest wśród właścicieli wsi od początku XIV wieku. W 1335 roku Szczaniec został włączony do Śląska i wyłączony z kasztelanii zbąszyńskiej. Wieś odgrywała rolę miejscowości granicznej z Królestwem Polskim, do końca istnienia I Rzeczypospolitej. Granica ta przebiegała kanałem Gniłej Obry. W 1436 roku Rafał Szczaniecki wzniósł zamek tzw. "Biały Dwór" (niem. Ober Stentsch), który odgrywał rolę twierdzy granicznej. Zamek został zburzony przez Szwedów w czasie wojny trzynastoletniej w 1637 roku. 20 września 1482 roku w konsekwencji układu w Kamieńcu Ząbkowickim podsumowującego wojnę o sukcesję głogowską, Szczaniec wraz ze Świebodzinem pozostał w granicach księstwa głogowskiego, jednak wobec utraty przez księstwo Krosna oraz Sulechowa, okolice te stały się enklawąW źródłach enklawa, prawidłowo eksklawa., otoczoną przez ziemie brandenburskie i polskie.