Od początku funkcjonowania (z wyjątkiem okresu od września 1942 do jesieni 1943 kiedy przeprowadzono reorganizację – w jej wyniku obóz włączono do Stalagu VIII B w Łambinowicach, a następnie zmieniono nazwę obozu cieszyńskiego na VIII B i wyjęto spod władzy stalagu w Łambinowicach) obóz pełnił rolę obozu głównego dla szeregu filii rozrzuconych w okolicy. W 1942 roku pod administracją cieszyńskiego obozu znajdowało się około 7 tys. jeńców, natomiast w listopadzie 1944, kiedy pod dowództwem cieszyńskiego obozu znajdowało się już kilkadziesiąt mniejszych obozów filialnych, w obozach podlegających Stalagowi VIII D przebywało już ponad 60 tys. jeńców wojennych, w tym około 50 tys. ze Związku Radzieckiego. Jeńcy pracowali przeważnie w górnictwie (ok. 40 tys.) i przemyśle ciężkim (11 tys.), pozostali w rolnictwie, leśnictwie, komunikacji i w innych sektorach.
Zarówno w obozie głównym, jak i obozach filialnych warunki życia były złe.