Postęp wiedzy pozwala na ścisłe określenie wieku granic pomiędzy poszczególnymi jednostkami i wprowadzenie nowych podziałów, wskutek czego tabela wciąż ewoluuje.
Podział eonu fanerozoicznego jest oparty na stratotypach, stratygraficznych punktach odniesienia (GSSP, , „globalna granica i punkt stratotypu”) zlokalizowanych na różnych kontynentach. W poniższej tabeli w przypadkach, gdy określony został GSSP, wiek granicy podany jest pismem prostym. Eon archaiczny i proterozoiczny są podzielone w oparciu o datowanie izotopowe skał. Jak dotąd tylko dla ediakaru zdefiniowany został stratotyp, trwają prace nad jego określeniem dla kriogenu. Pozostałe punkty podziału nie odpowiadają żadnym konkretnym zmianom w skałach, ale minimom aktywności geotektonicznej według danych z lat 80. XX wieku, zaokrąglonym do pełnych liczb (GSSA, , „globalny standardowy wiek stratygraficzny”). Początek pierwszej ery, eoarchaiku, jest określony umownie na 4 miliardy lat temu; wiek ten nie odpowiada żadnemu konkretnemu zdarzeniu, wiąże się jedynie z brakiem zachowanych skał na